Ahlaki egoizm, bireylerin eylemlerini kendi menfaatlerine dayanarak şekillendirmesi gerektiğini öne süren bir etik anlayışıdır. Bu yaklaşım, toplumsal ilişkilerde başkalarının ihtiyaç ve arzularının yalnızca kişisel çıkarlarla örtüştüğünde dikkate alınmasını savunur. Yani, bir kişinin başkalarına yardım etmesi, kendi çıkarlarına hizmet etmediği sürece anlam kazanmaz. İki ana türü bulunan bu felsefi görüş, bireylerin etik seçimlerini nasıl yönlendirdiğine dair tartışmalara zemin hazırlar.
Ahlaki egoizm, bireyin kendi çıkarlarını önceleyerek eylemlerde bulunması gerektiğini savunan felsefi bir etik doktrindir.
Bu görüşe göre, başkalarının mutluluğu ve çıkarları sadece bireyin kendi çıkarlarıyla örtüştüğü sürece dikkate alınır. Yani, bir kişi ancak kendisine bir fayda sağlayacaksa veya kendisine zarar vermeyecekse başkalarına yardım etmelidir.
Ahlaki egoizmin iki ana türü vardır:
